Ajduk je deveti roman srpskog romansijera i dramskog pisca Miodraga Lukića, koji će se pojaviti u prodaji pre početka Međunarodnog sajma knjiga u Beogradu, u oktobru. Iako u osnovi triler,
čija se radnja odvija vrtoglavom brzinom, Ajduk je i doboka socijal-psihološka priča koja se odvija na više nivoa, u različitim vremenima i društvenim uređenjima. Kao i u prethodnim romanima Lukić je radnju ove knjige smestio u Cirih, najveći grad Švajcarske i mesto gde se sureću ljudi različitih nacionalnosti i prožimaju raznovrsne kulture, ali takođe grad u kome se dešavaju misteriozna ubistva.Rodonačelnik porodice Ajduk, surovi razbojnik Nikola je jedini preživeo epidemiju kuge na celoj planini sakrivši se u pećini u koju se ulazi iz jezera. Pred kraj života, kada je odlučio da se smiri i prestane da ajdukuje otkupio je zemlju od turskog bega i podijelio kmetovima doseljenim iz Hercegovine. Umesto zahvalnosti dobio je otrov u vinu... Potomci, poslednji izdanci porodice Ajduk žive u Cirihu. Braća; Nikola, Stevan i narator Nenad, svaki na svoj način pokušavaju da nađu svoj put u vremenu koje njima, kao pripadnicima prokazanog srpskog naroda, nije uvek lako.
Posledice podela u srpskom narodu možda se najbolje ogledaju u razmišljanjima najmlađeg Ajduka:
„Imam dva brata. Živimo u istom gradu, sa jednim dijelim stan, a sa drugim se viđam povremeno, ali nikad se sve trojica ne susrećemo, čak ni u crkvi jer Nikola je, mada nisam baš uvjeren da je vjernik, ostao vjeran crkvi Svete Trojice, a Stevan crkvi Uspenja Presvete Bogorodice. Ja ne pripadam nigđe, niti želim baš zbog moje braće koja su otišli u svakom pogledu na suprotne polove svijeta. Dok se Stevan iz vatrenog patriote pretvorio u razočaranog patriotu, ali zato suludo vatrenog antiglobalistu, Nikola se od prokomunistički orijentisanog jugonostalgičara pretvorio u ultraliberalnog globalistu. Možda se oni nisu ni promjenili, to jest, možda su se samo razvili u onom pravcu koji im je davno bio predodređen. Bilo kako bilo, moja dva brata bi se bolje slagali sa Eskimima, Samojedima i Bušmanina da su ih susretali, nego jedan sa drugim.“
U jednoj hladnoj decembarskoj noći provaljeno je u stan bivše supruge Stevana Ajduka, pri čemu je ona povređena i zbog povrede glave pala u komu. Odnešen je njen kompjuter i četredeset godina star rukopis scenarija Olimpljani, koji je na prevođenje dobila od Francuskinje Natali Keler...
Sumnja je pala na bivšeg muža Stevana koji je iste noći nestao.
Policija privodi najmlađeg Ajduka, Nenada naratora ove priče...
Jasnim jezikom, precizno i bez pretjererano likovnih opisa, autor nas vodi kroz različite svetove koji se međusobno prožimaju u toku par vekova.
